MÖHUK Madde 53 – Dilekçeye eklenecek belgeler
MÖHUK Madde 53 metni
Dilekçeye eklenecek belgeler
Madde 53
(1) Tenfiz dilekçesine aşağıdaki belgeler eklenir:
a) Yabancı mahkeme ilâmının o ülke makamlarınca usulen onanmış aslı veya ilâmı veren yargı organı tarafından onanmış örneği ve onanmış tercümesi.
b) İlâmın kesinleştiğini gösteren ve o ülke makamlarınca usulen onanmış yazı veya belge ile onanmış tercümesi.
Güncel metin: mevzuat.gov.tr, son karşılaştırma 29 Ekim 2026.
MÖHUK Madde 53 gerekçesi
2675 sayılı Kanunun 37 nci maddesini kısmen karşılamaktadır.
Tenfiz dilekçelerine eklenecek belgeleri düzenleyen 2675 sayılı Kanunun 37 nci maddesinin (a) bendine uygulamada doğabilecek olan zorlukları önlemek amacıyla ufak ama önemli bir ilâve yapılmıştır. 2675 sayılı Kanunun 37 nci maddesinin (a) bendinde, yabancı mahkeme ilâmının o ülke makamlarınca usulen onanmış aslı ve onanmış tercümesinin tenfiz dilekçesine eklenmesi zorunluluğu getirilmişti. Yeni düzenlemede ise yabancı mahkeme ilâmının aslının yanında, "veya ilâmı veren yargı organı tarafından onanmış örneği", ve "onanmış tercümesi" ibareleri metne ilâve edilmiştir.
Böylece ilâmın aslının uygulamada bazı yabancı devlet mahkemelerince verilmediği gerçeği göz önüne alınarak ilâmı veren mahkeme tarafından onanan örneğinin tenfiz dilekçesine konulmasının da yeterli olacağı kabul edilmiştir.
Kaynak: Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun Tasarısı ve Adalet Komisyonu Raporu, TBMM 23. Dönem, S. Sayısı 47, tasarının 52. maddesi. Gerekçe, tasarının Meclis’e sunulan metnine aittir; madde sonradan değiştirilmişse güncel metinle farklılık gösterebilir. Gerekçede geçen 2675 sayılı Kanun, bu Kanundan önce yürürlükte olan 1982 tarihli Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanundur; gerekçedeki madde numaraları tasarıya aittir.
Açıklama
Yabancı mahkeme kararının tenfizi için dilekçeye eklenmesi gereken belgeleri, yani kararın onaylı aslını veya örneğini, kesinleşme belgesini ve çevirilerini sayar.
Tenfiz dilekçesine iki belge ve bunların çevirileri eklenir:
- Yabancı mahkeme kararı. Kararın o ülke makamlarınca usulüne göre onanmış aslı ya da kararı veren mahkemece onanmış örneği sunulur.
- Kararın kesinleştiğini gösteren yazı veya belge. Bu belge de o ülke makamlarınca usulüne göre onanmış olmalıdır.
Her iki belgenin onanmış Türkçe çevirisi de dilekçeye eklenir. Türkiye'de bu, çoğunlukla yeminli tercümanın yaptığı çevirinin noterce onaylanmasıyla sağlanır.
Kesinleşme, kararın verildiği ülkenin hukukuna göre belirlenir (MÖHUK m. 50/1). Bazı ülkelerde kesinleşme kararın üzerine düşülen bir şerhle, bazılarında ayrı bir belgeyle gösterilir. Almanya'da bu şerh "Rechtskraftvermerk" olarak bilinir. Kesinleşmeyi göstermeyen bir kararla tenfiz istenemez.
"Usulen onanmış" ifadesi, belgenin gerçekliğinin o ülkenin yetkili makamınca teyit edilmesini ifade eder. Belge, Türkiye'nin de taraf olduğu 1961 tarihli Lahey Apostil Sözleşmesine taraf bir ülkeden geliyorsa bu onay, o ülkenin yetkili makamınca belgeye apostil şerhi konularak yapılır. Almanya ve Hollanda bu sözleşmeye taraftır.
Gerekçeye göre eski Kanun yalnızca kararın onanmış aslını istiyordu. Bazı yabancı mahkemeler kararın aslını vermediği için, kararı veren mahkemece onanmış örneğin sunulması da yeterli kabul edilmiştir.
Aynı belgeler yabancı kararın tanınması istendiğinde de sunulur (MÖHUK m. 58).