TMK Madde 821 – Ödeme ve işletme
TMK Madde 821 metni
İntifa hakkı / Özel hâller / Alacaklar / Ödeme ve işletme
Madde 821
Alacaklı ve intifa hakkı sahibinden birine ödemeye yetkili kılınmamış olan borçlu, borcunu ikisine birlikte ödemek veya hâkimin belirleyeceği yere tevdi etmek zorundadır.
Yerine getirilen edimin konusu ve özellikle geri ödenecek ana para, intifa hakkına tâbi olur.
Alacaklı veya intifa hakkı sahibi, ana paranın güvenilir ve getiri sağlayan bir yere yatırılmasını isteyebilir.
Güncel metin: mevzuat.gov.tr, son karşılaştırma 29 Ekim 2026.
TMK Madde 821 gerekçesi
Yürürlükteki Kanunun 746 ncı maddesini karşılamaktadır.
Hüküm değişikliği yoktur. Ancak madde, üç fıkra hâlinde kaleme alınmıştır. Ayrıca yürürlükteki metnin birinci fıkrasında yer alan "notere tevdi" hükmü, Borçlar Kanununun 91 inci maddesine paralel olarak "hâkimin belirleyeceği yere tevdi" biçiminde değiştirilmiştir.
Kaynak: Türk Medenî Kanunu Tasarısı ve Adalet Komisyonu Raporu, TBMM 21. Dönem, S. Sayısı 723. Gerekçe, tasarının Meclis’e sunulan metnine aittir; madde sonradan değiştirilmişse güncel metinle farklılık gösterebilir. Gerekçede geçen “yürürlükteki Kanun” 743 sayılı Türk Kanunu Medenîsi, “kaynak Kanun” İsviçre Medenî Kanunudur.
Açıklama
Alacak üzerinde intifa varsa borçlunun kime ödeyeceğini, ödenen ana paranın intifaya tâbi kaldığını ve bu paranın nasıl değerlendirileceğini düzenler.
Borçlu, alacaklı ile intifa hakkı sahibinden yalnızca birine ödeme yapmaya yetkili kılınmamışsa borcunu ikisine birlikte ödemek veya hâkimin belirleyeceği yere tevdi etmek zorundadır. Tevdi, borçlunun parayı veya borç konusu şeyi güvenilir bir yere bırakarak borcundan kurtulmasıdır. Gerekçeye göre eski Kanunda tevdi yeri olarak noter gösterilmişti; yeni düzenleme Borçlar Kanunundaki genel tevdi kuralına uyarlanmıştır. Gerekçede anılan Borçlar Kanunu 818 sayılı eski Kanundur; tevdi bugün 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda düzenlenmektedir.
Borcun ödenmesiyle alacak sona erer, ama intifa hakkı sona ermez. İkinci fıkraya göre yerine getirilen edimin konusu, özellikle geri ödenen ana para, intifa hakkına tâbi olmaya devam eder. Yani intifa artık alacak üzerinde değil, ödenen para üzerinde sürer.
Üçüncü fıkra bu paranın atıl kalmasını önler. Alacaklı da intifa hakkı sahibi de ana paranın güvenilir ve getiri sağlayan bir yere yatırılmasını isteyebilir. Böylece alacaklının ana parası korunur, intifa hakkı sahibi de getiriden yararlanmaya devam eder. Örneğin vadesi dolan bir mevduatın ana parası güvenilir bir bankada yeniden vadeli hesaba konulabilir.