TMK Madde 457 – Vasinin ücreti

TMK Madde 457 metni

Vasinin ücreti

Madde 457

Vasi, vesayet altındaki kişinin malvarlığından, olanak bulunmadığı takdirde Hazineden karşılanmak üzere kendisine bir ücret verilmesini isteyebilir. Ödenecek ücret, yönetimin gerektirdiği emek ve yönetilen malvarlığının geliri göz önünde tutulmak suretiyle her hesap dönemi için vesayet makamı tarafından belirlenir.

Güncel metin: mevzuat.gov.tr, son karşılaştırma 29 Ekim 2026.

TMK Madde 457 gerekçesi

Yürürlükteki Kanunun 400 üncü maddesini karşılamaktadır.

Ancak yürürlükteki metinden farklı olarak maddeye, vasinin ücretinin vesayet altındaki kişinin malvarlığından karşılanmasının mümkün olmadığı hâllerde bu ücretin Hazine tarafından karşılanması hükmü eklenmiştir. Vesayet altındaki kişinin malvarlığı yok ise, bu kişiye vasi bulmak ya da vasi bulunsa bile, kendisine ücret ödenmediği için vasinin işleri gereği gibi ifa etmek mümkün olmamaktadır. Bu sakıncaları gidermek üzere bu durumda vasinin ücretinin Hazine tarafından karşılanması kabul edilmiştir.

Kaynak: Türk Medenî Kanunu Tasarısı ve Adalet Komisyonu Raporu, TBMM 21. Dönem, S. Sayısı 723. Gerekçe, tasarının Meclis’e sunulan metnine aittir; madde sonradan değiştirilmişse güncel metinle farklılık gösterebilir. Gerekçede geçen “yürürlükteki Kanun” 743 sayılı Türk Kanunu Medenîsi, “kaynak Kanun” İsviçre Medenî Kanunudur.

Açıklama

Vasinin yaptığı iş karşılığında ücret isteyebileceğini, bu ücretin kimden karşılanacağını ve miktarının nasıl belirleneceğini düzenler.

Vasilik kural olarak üstlenilmesi zorunlu bir görevdir, ama karşılıksız değildir. Vasi kendisine ücret verilmesini isteyebilir. Ücret önce vesayet altındaki kişinin malvarlığından ödenir. Kişinin buna elverişli bir malvarlığı yoksa ücret Hazineden, yani devlet bütçesinden karşılanır.

Hazinenin ücreti üstlenmesi 4721 sayılı Kanunla getirilmiş bir yeniliktir. Gerekçeye göre amaç, malvarlığı olmayan kişilere de vasi bulunabilmesini ve vasilerin görevlerini gereği gibi yapabilmesini sağlamaktır.

Ücretin miktarını vesayet makamı, yani sulh hukuk mahkemesi belirler. Bunu her hesap dönemi için ayrı ayrı yapar. Vasi yılda en az bir kez hesap verdiğinden (TMK m. 454) ücret de bu dönemlere göre takdir edilir. Mahkeme iki ölçüye bakar:

• yönetimin gerektirdiği emek, yani vasinin harcadığı zaman ve gösterdiği çaba,
• yönetilen malvarlığının geliri.

Bu ölçüler, ücretin işin yüküyle orantılı olmasını ve vesayet altındaki kişinin malvarlığını aşırı ölçüde tüketmemesini amaçlar. Geliri yüksek bir malvarlığını yöneten vasiye daha yüksek bir ücret takdir edilebilirken, geliri olmayan bir kişinin vasisine ödenecek ücret daha sınırlı kalır.

Kayyımın ücretini de vesayet makamı belirler (TMK m. 458/2).