TMK Madde 296 – Bildirim
TMK Madde 296 metni
Tanıma / Bildirim
Madde 296
Beyanda bulunulan nüfus memuru, sulh hâkimi, noter veya vasiyetnameyi açan hâkim, tanımayı babanın ve çocuğun kayıtlı bulunduğu nüfus memurluklarına bildirir.
Çocuğun kayıtlı bulunduğu nüfus memurluğu da tanımayı çocuğa, anasına, çocuk vesayet altında ise vesayet makamına bildirir.
Güncel metin: mevzuat.gov.tr, son karşılaştırma 29 Ekim 2026.
TMK Madde 296 gerekçesi
Bu maddede tanımanın alenîleşmesi ve hukukî sonuçlarının gerçekleşmesinin kolaylaştırılması için yapılması gerekli işlemler, 1984 tarihli Öntasarının 282 nci maddesi örnek alınarak düzenlenmiştir. Madde, yürürlükteki Kanunun 291 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmünü karşılamakta ve daha geniş bir düzenleme içermektedir.
Kaynak: Türk Medenî Kanunu Tasarısı ve Adalet Komisyonu Raporu, TBMM 21. Dönem, S. Sayısı 723. Gerekçe, tasarının Meclis’e sunulan metnine aittir; madde sonradan değiştirilmişse güncel metinle farklılık gösterebilir. Gerekçede geçen “yürürlükteki Kanun” 743 sayılı Türk Kanunu Medenîsi, “kaynak Kanun” İsviçre Medenî Kanunudur.
Açıklama
Madde, tanıma beyanını alan makamın tanımayı hangi nüfus memurluklarına bildireceğini ve çocuğun nüfus memurluğunun tanımayı kimlere ileteceğini düzenler.
Tanıma, nüfus memuruna veya mahkemeye yazılı başvuruyla, resmî senetle ya da vasiyetnameyle yapılabilir (TMK m. 295). Beyan hangi makama yapılmışsa o makam, yani nüfus memuru, sulh hâkimi, noter veya vasiyetnameyi açan hâkim, tanımayı hem babanın hem de çocuğun kayıtlı bulunduğu nüfus memurluklarına bildirir. Böylece tanıma nüfus kayıtlarına işlenir.
Çocuğun kayıtlı bulunduğu nüfus memurluğu da tanımayı çocuğa ve anasına bildirir. Çocuk vesayet altındaysa bildirim vesayet makamına da yapılır.
Bu bildirimler, tanımadan etkilenen kişilerin haberdar olmasını ve haklarını kullanabilmesini sağlar. Ana ve çocuk tanımanın iptalini dava edebilir (TMK m. 298). Ana ve diğer ilgililer için bir yıllık dava süresi, tanımayı ve tanıyanın baba olamayacağını öğrendikleri tarihten işlemeye başlar (TMK m. 300/2). Gerekçeye göre maddenin amacı da tanımanın alenîleşmesini, yani duyulmasını ve hukuki sonuçlarının kolayca gerçekleşmesini sağlamaktır.