TMK Madde 193 – Genel olarak

TMK Madde 193 metni

Eşlerin hukukî işlemleri / Genel olarak

Madde 193

Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, eşlerden her biri diğeri ve üçüncü kişilerle her türlü hukukî işlemi yapabilir.

Güncel metin: mevzuat.gov.tr, son karşılaştırma 29 Ekim 2026.

TMK Madde 193 gerekçesi

1984 tarihli Öntasarının 156 ncı maddesinden alınmıştır.

Maddede, eşler arasında kabul edilen eşitlik prensibi uyarınca, kadının bazı hukukî işlemleri için hâkimden izin almasına gerek görülmediği gibi eşler arasında cebrî icra yasağı ve istisnalarını muhafaza etmeye de gerek görülmemiştir. Eşler de birbirlerine karşı borçlarını ifa etmeli, aksi hâlde sonuçlarına katlanmalıdır.

Kaynak: Türk Medenî Kanunu Tasarısı ve Adalet Komisyonu Raporu, TBMM 21. Dönem, S. Sayısı 723. Gerekçe, tasarının Meclis’e sunulan metnine aittir; madde sonradan değiştirilmişse güncel metinle farklılık gösterebilir. Gerekçede geçen “yürürlükteki Kanun” 743 sayılı Türk Kanunu Medenîsi, “kaynak Kanun” İsviçre Medenî Kanunudur.

Açıklama

Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça eşlerin birbirleriyle ve üçüncü kişilerle her türlü hukuki işlemi serbestçe yapabileceklerini düzenler.

Evlilik, eşlerin hukuki işlem yapma serbestliğini kural olarak kısıtlamaz. Eşlerden biri diğerine mal satabilir, borç para verebilir, onunla şirket kurabilir veya üçüncü kişilerle her türlü sözleşmeyi yapabilir. Gerekçede belirtildiği gibi eski Kanundaki, kadının bazı işlemleri için hâkim izni arayan kurallar ile eşler arasında cebrî icrayı sınırlayan kurallar terk edilmiştir. Bu nedenle bir eş, diğer eşten olan alacağı için dava açabilir ve icra takibi yapabilir. Eşler arasındaki borçların ödenmesinde ciddi güçlük hâlinde süre verilmesi ise TMK m. 217'de düzenlenmiştir.

Serbestliğin istisnaları kanunda ayrıca gösterilmiştir. Başlıcaları şunlardır:

• aile konutuyla ilgili bazı işlemler diğer eşin açık rızasına bağlıdır (TMK m. 194),
• hâkim belirli mallar üzerindeki tasarrufları diğer eşin rızasına bağlayabilir (TMK m. 199),
• edinilmiş mallara katılma rejiminde eşlerin paylı mülkiyetindeki maldaki payın devri, aksine anlaşma yoksa diğer eşin rızasını gerektirir (TMK m. 223/2),
• eşlerden biri, kural olarak diğerinin yazılı rızası olmadan kefil olamaz (TBK m. 584).