TMK Madde 966 – Arta kalan para üzerindeki hak
TMK Madde 966 metni
Taşınır rehni karşılığı ödünç / Hükümleri / Arta kalan para üzerindeki hak
Madde 966
Satış bedelinin rehinli alacak miktarından fazla olması hâlinde, arta kalan para hak sahibine ödenir.
İşletmenin aynı borçludan birden fazla alacağı varsa, bunlar arta kalan para hesaplanırken bir bütün olarak göz önünde tutulur.
Arta kalan miktarı isteme hakkı, rehnedilen taşınırın paraya çevrilmesinin üzerinden beş yıl geçmekle zamanaşımına uğrar.
Güncel metin: mevzuat.gov.tr, son karşılaştırma 29 Ekim 2026.
TMK Madde 966 gerekçesi
Yürürlükteki Kanunun 880 inci maddesini karşılamaktadır.
Madde kaynak Kanunun 911 inci maddesine uygun olarak üç fıkra hâlinde düzenlenmiştir.
Maddeyle satış bedelinden arta kalan para hakkında yapılacak işlem düzenlenmiş ve bunu isteme hakkının tâbi olduğu sürenin yürürlükteki metinden farklı olarak zamanaşımı süresi olduğu belirtilmiştir.
Kaynak: Türk Medenî Kanunu Tasarısı ve Adalet Komisyonu Raporu, TBMM 21. Dönem, S. Sayısı 723. Gerekçe, tasarının Meclis’e sunulan metnine aittir; madde sonradan değiştirilmişse güncel metinle farklılık gösterebilir. Gerekçede geçen “yürürlükteki Kanun” 743 sayılı Türk Kanunu Medenîsi, “kaynak Kanun” İsviçre Medenî Kanunudur.
Açıklama
Madde, rehin karşılığı ödünç veren işletmede rehin satıldığında borçtan arta kalan paranın kime ait olduğunu ve bu parayı isteme süresini düzenler.
Rehnedilen taşınır icra yoluyla satıldığında (TMK m. 965) satış bedeli rehinli alacaktan fazla olabilir. Bu durumda arta kalan para işletmede kalmaz, hak sahibine ödenir. Hak sahibi çoğunlukla taşınırı rehin veren kişidir.
İkinci fıkra hesaplamaya ilişkin bir kural koyar. İşletmenin aynı borçludan birden fazla alacağı varsa arta kalan para her rehin için ayrı ayrı değil, bütün alacaklar birlikte göz önüne alınarak hesaplanır. Örneğin bir rehinden fazla para çıkmış, diğerinden eksik kalmışsa fazlalık önce eksik kalan alacağa mahsup edilir.
Üçüncü fıkra süreyi düzenler. Arta kalan parayı isteme hakkı, taşınırın paraya çevrilmesinden itibaren beş yıl geçince zamanaşımına uğrar. Zamanaşımı, sürenin geçmesiyle hakkın dava yoluyla istenebilme imkânının ortadan kalkmasıdır. Hak tamamen yok olmaz, ama borçlu zamanaşımı savunmasında bulunursa ödeme yapmak zorunda kalmaz. Gerekçe, eski metinden farklı olarak bu sürenin zamanaşımı süresi olarak düzenlendiğini belirtir.