TMK Madde 675 – Hediyeler ve evlenme giderleri

TMK Madde 675 metni

Hediyeler ve evlenme giderleri

Madde 675

Olağan hediyeler ile evlenme sırasında yapılan geleneğe uygun giderler denkleştirmeye tâbi değildir.

Altsoy hısımlarının evlenmelerinde, alışılmış ölçüler içinde yapılan çeyiz giderleri hakkında denkleştirmeye tâbi tutmama arzusunun bulunduğu asıldır.

Güncel metin: mevzuat.gov.tr, son karşılaştırma 29 Ekim 2026.

TMK Madde 675 gerekçesi

Yürürlükteki Kanunun 609 uncu maddesiyle, 606 ncı maddesinin son cümlesini karşılamaktadır.

Altsoya, evlenmelerinde alışılan ölçüler içinde yapılan çeyiz masraflarına ilişkin hüküm, bu maddeye ikinci fıkra olarak konulmuştur. Böylelikle altsoya yapılan çeyiz niteliğindeki kazandırmaların, aksi öngörülmedikçe denkleştirmeye tâbi olacağına ilişkin 669 uncu maddenin ikinci fıkrasındaki kuralın istisnasına yer verilmiş ve alışılan ölçüleri aşmayan çeyiz giderlerinin denkleştirme dışı kalacağı öngörülmüştür.

Kaynak: Türk Medenî Kanunu Tasarısı ve Adalet Komisyonu Raporu, TBMM 21. Dönem, S. Sayısı 723. Gerekçe, tasarının Meclis’e sunulan metnine aittir; madde sonradan değiştirilmişse güncel metinle farklılık gösterebilir. Gerekçede geçen “yürürlükteki Kanun” 743 sayılı Türk Kanunu Medenîsi, “kaynak Kanun” İsviçre Medenî Kanunudur.

Açıklama

Olağan hediyelerin ve evlenme sırasında yapılan geleneğe uygun giderlerin denkleştirmeye tâbi olmadığını, alışılmış ölçüdeki çeyiz giderlerinin de kural olarak denkleştirme dışında kaldığını düzenler.

Birinci fıkra iki tür harcamayı denkleştirmenin dışında tutar:

• Olağan hediyeler: Doğum günü, bayram veya mezuniyet gibi vesilelerle ailenin ekonomik durumuna uygun olarak verilen hediyeler.
• Evlenme sırasında yapılan geleneğe uygun giderler: Düğün, nişan gibi törenlerin âdete uygun masrafları.

Bu harcamalar mirastan pay verilmesi amacı taşımaz; aile hayatının olağan parçası sayılır.

İkinci fıkra çeyizle ilgilidir. TMK m. 669/2'ye göre altsoya verilen çeyiz, mirasbırakan aksini açıkça belirtmedikçe denkleştirmeye tâbidir. Bu madde ise çocukların ve torunların evlenmelerinde alışılmış ölçüler içinde yapılan çeyiz giderleri için mirasbırakanın denkleştirme istemediğini asıl kabul eder. Yani bu ölçüde kalan çeyiz giderleri kural olarak denkleştirilmez. Bunun aksini, yani mirasbırakanın bu giderlerin de denkleştirilmesini istediğini ileri süren mirasçı ispat etmelidir. Alışılmış ölçüyü aşan çeyiz ise TMK m. 669/2'deki genel kurala tâbi olur.

Alışılmışın dışında verilen çeyiz, saklı payları zedeliyorsa tenkise de tâbidir (TMK m. 565).

Gerekçeye göre çeyize ilişkin ikinci fıkra, eski Kanunda başka bir maddenin son cümlesinde yer alıyordu ve konusu gereği bu maddeye taşınmıştır.