TMK Madde 335 – Koşullar
TMK Madde 335 metni
Genel olarak / Koşullar
Madde 335
Ergin olmayan çocuk, ana ve babasının velâyeti altındadır. Yasal sebep olmadıkça velâyet ana ve babadan alınamaz.
Hâkim vasi atanmasına gerek görmedikçe, kısıtlanan ergin çocuklar da ana ve babanın velâyeti altında kalırlar.
Güncel metin: mevzuat.gov.tr, son karşılaştırma 29 Ekim 2026.
TMK Madde 335 gerekçesi
Ergin olmayan çocuğun velayet hakkının ana ve babaya ait olduğunu, yasal sebep olmadıkça velayetin ana ve babadan alınamayacağını ve hâkim vasi atanmasına gerek görmedikçe yani kural olarak kısıtlanan ergin çocukların bile ana ve babanın velayeti altında olacağını düzenleyen bu hüküm, yürürlükteki Kanunun 262 nci maddesinden sadeleştirilmek suretiyle alınmıştır. Hüküm değişikliği yoktur.
Kaynak: Türk Medenî Kanunu Tasarısı ve Adalet Komisyonu Raporu, TBMM 21. Dönem, S. Sayısı 723. Gerekçe, tasarının Meclis’e sunulan metnine aittir; madde sonradan değiştirilmişse güncel metinle farklılık gösterebilir. Gerekçede geçen “yürürlükteki Kanun” 743 sayılı Türk Kanunu Medenîsi, “kaynak Kanun” İsviçre Medenî Kanunudur.
Açıklama
Bu madde, ergin olmayan çocuğun ana ve babasının velayeti altında olduğunu, velayetin ancak kanuni bir sebeple alınabileceğini ve kısıtlanan ergin çocukların durumunu düzenler.
Velayet, ana ve babanın ergin olmayan çocuğun bakımı, eğitimi, temsili ve malları üzerindeki hak ve yükümlülüklerinin bütünüdür. Hem bir hak hem de bir görevdir; bu nedenle ana ve baba velayetten sözleşmeyle vazgeçemez veya onu başkasına devredemez.
Velayet çocuk ergin olana kadar sürer. Erginlik on sekiz yaşın doldurulmasıyla başlar; evlenme ve mahkeme kararıyla ergin kılınma da kişiyi ergin yapar (TMK m. 11, 12).
Velayet ana ve babadan ancak kanunda öngörülen sebeplerle alınabilir. Velayetin kaldırılması TMK m. 348'de düzenlenmiştir. Ayrı yaşama, boşanma veya ölüm hâlinde velayetin kime ait olacağı TMK m. 336'da gösterilmiştir. Çocuğun bir aileye veya kuruma yerleştirilmesi (TMK m. 347) ise velayeti ortadan kaldırmaz. Velayet altında bulunmayan her küçük vesayet altına alınır (TMK m. 404).
İkinci fıkraya göre ergin bir çocuk kısıtlanırsa, örneğin akıl hastalığı nedeniyle işlerini göremiyorsa (TMK m. 405), kendisine kural olarak vasi atanmaz; ana ve babanın velayeti altında kalır. Bu durum "velayetin uzatılması" olarak da anılır. Hâkim ancak gerek görürse vasi atar.
Gerekçeye göre madde, 743 sayılı eski Medenî Kanunun 262. maddesinin sadeleştirilmiş hâlidir ve hüküm değişikliği içermez.