TMK Madde 441 – Yatırma zorunluluğu

TMK Madde 441 metni

Göreve başlama / Paraların yatırılması / Yatırma zorunluluğu

Madde 441

Vesayet altındaki kişinin kendisi veya malvarlığının yönetimi için gerekli olmayan paralar, faiz getirmek üzere, vesayet makamı tarafından belirlenen millî bir bankaya yatırılır veya Hazine tarafından çıkarılan menkul kıymetlere çevrilir.

Paranın yatırılmasını bir aydan fazla geciktiren vasi, faiz kaybını ödemekle yükümlüdür.

Güncel metin: mevzuat.gov.tr, son karşılaştırma 29 Ekim 2026.

TMK Madde 441 gerekçesi

Yürürlükteki Kanunun 385 inci maddesini karşılamaktadır.

Konu başlığı İsviçre Medenî Kanununun 401 inci maddesine uygun olarak "Paraların yatırılması" biçiminde düzeltilmiştir. Madde yürürlükteki metinden farklı olarak kaynak Kanuna uygunluğu sağlanarak iki fıkra hâlinde düzenlenmiştir.

Birinci fıkradaki "Sulh mahkemesi veya hükümetçe tayin edilmiş malî bir müesseseye faiz mukabilinde ikraz edilir." ifadesi yerine "faiz getirmek üzere, vesayet makamı tarafından belirlenen milli bir bankaya yatırılır veya Hazine tarafından çıkarılan menkul kıymetlere çevrilir." ifadesine yer verilmiştir.

İkinci fıkrada paranın yatırılmasını bir aydan fazla geciktiren vasinin, bu yüzden uğranılan faiz kaybını ödemekle yükümlü olduğu öngörülmüştür.

Kaynak: Türk Medenî Kanunu Tasarısı ve Adalet Komisyonu Raporu, TBMM 21. Dönem, S. Sayısı 723. Gerekçe, tasarının Meclis’e sunulan metnine aittir; madde sonradan değiştirilmişse güncel metinle farklılık gösterebilir. Gerekçede geçen “yürürlükteki Kanun” 743 sayılı Türk Kanunu Medenîsi, “kaynak Kanun” İsviçre Medenî Kanunudur.

Açıklama

Vesayet altındaki kişinin gerekli olmayan paralarının faiz getirecek biçimde bankaya yatırılmasını veya Hazine kâğıtlarına çevrilmesini düzenler.

Vesayet altındaki kişinin kendi ihtiyaçları ve malvarlığının yönetimi için gerekli olmayan parası atıl bırakılmaz. Vasi bu parayı iki yoldan biriyle değerlendirir:

• vesayet makamının belirlediği millî bir bankaya faiz getirecek biçimde yatırır,
• Hazinenin çıkardığı devlet tahvili veya hazine bonosu gibi menkul kıymetlere çevirir.

Amaç, paranın hem güvende kalması hem de getiri sağlamasıdır. Bankayı vasi değil, vesayet makamı, yani sulh hukuk mahkemesi belirler.

İkinci fıkraya göre parayı bir aydan fazla geciktirerek yatıran vasi, bu yüzden kaybedilen faizi ödemekle yükümlüdür. Vasinin görevini yaparken kusurlu davranışıyla verdiği diğer zararlardan sorumluluğu TMK m. 467'de düzenlenmiştir.

Gerekçeye göre eski Kanunda bu paralar, sulh mahkemesinin veya hükümetin belirlediği bir malî kuruluşa faizle ödünç veriliyordu. Yeterince güvenli olmayan yatırımların güvenli yatırımlara dönüştürülmesi TMK m. 442'de düzenlenmiştir.